Mech „Mech” (2005)

2 marca 2010

Mech
Mech
(2005)
1. Piłem z diabłem bruderschaft
2. Tasmania
3. Painkiller
4. Nie widzieć nic
5. Pain
6. Brudna muzyka
7. Realny świat
8. All a Bad Dream
9. Fear 2004
10. Daleka droga
11. Czy to możliwe?
12. Ramiona przygarną zawsze gdzieś

W 2004 r. TSA powrócili z udanym krążkiem „Proceder”, zaś rok później z niebytu przybyli ich nieco mniej popularni krajanie z Mech, którzy zapragnęli pokazać, że i im z wiekiem rockowego pazura nie zbyło. Ba, wręcz przybyło.

Mech, którzy zawiesili działalność w połowie lat 80., postanowili bowiem wykorzystać pewien atut, jakim nie może pochwalić się raczej wiele kapel. Mówi się, że barwa głosu Ozzy’ego Osbourne’a jest nie do podrobienia, i choć pewnie tak jest, to nie zmienia to faktu, że gardłowy opisywanego aktualnie zespołu – Maciej Januszko – do złudzenia przypomina śpiewem najsłynniejszego wokalistę Black Sabbath! Mając takiego asa w rękawie, muzycy wymyślili swoją muzykę na nowo, i ze stosunkowo łagodnego hard rocka silnie zabarwionego elektroniką przedzierzgnęli się w skórę heavy metalowej bestii z potężną sekcją rytmiczną i mięsistymi, ciężkimi gitarami. Zupełnie jak na nowszych płytach Ozzy’ego. Albo w dokonaniach Black Label Society.

Nieliche zdumienie u ludzi znających stare wersje kilku numerów wywołają ich nowe interpretacje. Kapitalny „Piłem z diabłem bruderschaft”, jeden z najpopularniejszych kawałków Mecha w latach 80., zamieniono w rozwalający bębenki, heavy metalowy walec. Pokombinowano z konstrukcją, zaś gitara pracuje w zasadzie tak, jakby operował nią Zakk Wylde (Piotr „Dziki” Chancewicz zresztą nie ukrywa tej inspiracji, kiedyś w jednym z wywiadów w „Gitarzyście” opowiadał nawet, jak Wylde udzielał mu onegdaj paru wskazówek i zdradzał tajniki swojego brzmienia). Bezapelacyjnie najlepszy moment płyty obok „Painkillera”. Z jeszcze lepszym rezultatem – porównując wersję pierwotną z remake’iem – wyszła „Tasmania”, pędzący na złamanie karku, metalowy zabójca, jakim stała się ta całkiem zabawna w oryginale piosenka. „Brudna muzyka” także się broni (fajnie kontrastuje z mocno elektronicznym protoplastą), warto zwrócić uwagę na początek, który jako żywo przypomina „Desire” Ozzy’ego… „Mech” to jednak nie tylko przeróbki, ale też i kilka mniej lub bardziej udanych autorskich kompozycji. Do tych drugich z pewnością należy zaliczyć dynamicznego „Painkillera” z wijącym się, potężnym riffem i prawdziwie ognistą solówką, a Januszko śpiewający po angielsku nie daje już słuchaczowi żadnych szans, by nie pomylić go z Osbourne’m. Bardzo dobrze wypada najłagodniejszy kawałek, balladowe „Nie widzieć nic”, gdzie dominują akustyczne gitary i spokojniejszy śpiew. Solidnie prezentują się też heavy metalowe petardy w rodzaju „All A Bad Dream” (skojarzenie z Black Label Society wskazane), „Realny świat” i „Czy to możliwe?” – konkretne łojenie w instrumenty bez zbędnego przystopowywania. Drugie podejście do ballady panowie zaserwowali nam w „Dalekiej drodze”, ale utwór przegrywa jednak w kategorii „Albumowego łamacza serc” z „Nie widzieć nic”. Za pomyłkę uważam zaś umieszczenie instrumentalnych „Pain” oraz „Fear 2004”, które są niczym innym, jak takim sobie wygrzewaniem, które pewnie pasuje jako tło do krwawego, dynamicznego FPS-a, ale na płytę już niekoniecznie. Raczej do pominięcia podczas słuchania. „Ramiona przygarną zawsze gdzieś” to zaś krótki muzyczny żart, mający imitować knajpianą przyśpiewkę.

Powrót Mecha należy określić jako udany, szkoda jednak, że tak mało tutaj nowego materiału. Nie licząc trzech remake’ów (podkreślę jeszcze raz jednak – bardzo udanych i mocno różniących się od oryginalnych wersji), dwóch typowych wypełniaczy i dowcipu na końcu, zostaje jedynie 6 kawałków. I chociaż całość wypada nieźle, brzmieniowo również nie ma powodów do narzekań, to jednak pozostaje uczucie niedosytu – bo przecież mogło być lepiej… Niemniej, warto rzucić, hm, uchem w stronę tego krążka, no i mieć nadzieję, że następnym razem panowie zaprezentują się już ze stuprocentowo nowym materiałem, bo potencjał jest. Oj, jest.

Ocena: 6.5 / 10

Ciekawostki:

  • Utwory „Painkiller”, „Pain” oraz „Fear 2004” powstały z myślą o polskiej grze komputerowej „Painkiller”.
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s