Celtic Frost “Morbid Tales” (1984)

Celtic Frost
Morbid Tales
(1984)
1. Human (Intro)
2. Into The Crypt Of Rays
3. Visions Of Mortality
4. Dethroned Emperor
5. Morbid Tales
6. Procreation (Of The Wicked)
7. Return To The Eve
8. Danse Macabre
9. Nocturnal Fear

Thomas Gabriel Fischer kończąc działalność swojej grupy Hellhammer nie zamierzał wcale zrywać z muzyką. Przyświecał mu cel grania ambitniejszego i o lepszej produkcji, stąd też zdecydował się na powołanie do życia tworu o nazwie Celtic Frost. I choć wielu słuchaczy myślało ówcześnie, że to po prostu inkarnacja Hellhammer pod odmiennym szyldem, rzeczywistość była inna. Jak wspominał później Tom, jego poprzednia formacja była przez długi czas przekleństwem nowego projektu i niemalże go nie przekreśliła. Na szczęście, szwajcarski Celtic Frost przetrwał, otwierając nowy rozdział w historii ciężkiego grania, z czasem stając się też źródłem inspiracji dla wielu zespołów.

The Cure “Three Imaginary Boys” (1979)

The Cure
Three Imaginary Boys
(1979)1. 10.15 Saturday Night
2. Accuracy
3. Grinding Halt
4. Another Day
5. Object
6. Subway Song
7. Foxy Lady (Jimi Hendrix cover)
8. Meathook
9. So What
10. Fire In Cairo
11. It’s Not You
12. Three Imaginary Boys
13. The Weedy Burton

W około trzy lata po rozpoczęciu działalności pod swoją ostateczną nazwą, The Cure dorobili się już pierwszego długogrającego krążka. Osoby wychowane na późniejszych dziełach, jak “Disintegration” czy “Wish”, mogą po pierwszym przesłuchaniu “Three Imaginary Boys” czuć się nieco zaskoczone, bowiem debiut zespołu Roberta Smitha daleki jest jeszcze od później wypracowanego, okrzepłego stylu.

Black Sabbath “Dehumanizer” (1992)

Black Sabbath
Dehumanizer
(1992)
1. Computer God
2. After All (The Dead)
3. TV Crimes
4. Letters From Earth
5. Master Of Insanity
6. Time Machine
7. Sins Of The Father
8. Too Late
9. I
10. Buried Alive
11. Time Machine (Wayne’s World version) (bonus)

Gdy w 1990 roku Dio zaprosił na scenę w Minneapolis Geezera Butlera, by wraz z jego zespołem wykonali “Neon Knights”, wykiełkował pomysł, by spróbować przywrócić do życia skład Black Sabbath właśnie z owym wokalistą. Pomysł przypadł do gustu Tony’emu Iommiemu, który – nie zwlekając – zwolnił Tony’ego Martina i wraz z Butlerem, Dio i Powellem rozpoczęli komponowanie nowego materiału. Niestety, z powodu wypadku na koniu Cozy Powell nie był w stanie grać, więc po licznych dyskusjach wykonano telefon do Vinny’ego Appice’a, który bębnił na “Mob Rules”. Black Sabbath o takim kształcie weszli do studia Rockfield, gdzie kontynuowali pisanie nowego krążka. Po długiej, wyczerpującej sesji nagraniowej wreszcie na świat przyszedł najcięższy w historii zespołu album – “Dehumanizer” – radykalnie zrywający z tym, co ukazywało się pod szyldem Black Sabbath przez ostatnie lata.

Closterkeller “Aurum” (2009)

Closterkeller
Aurum
(2009)
1. Ogród półcieni
2. Złoty
3. Nocarz
4. Vendetta
5. Na nic to
6. 12 dni
7. Déjà vu
8. Nie tylko gra (Soulflies Team)
9. Między piekłem a niebem
10. I skończona bajka
11. Matka
12. Dwie połowy
13. Królewna z czekolady

Długie sześć lat przerwy w wydawaniu studyjnych krążków, zmiany w składzie, lecz jednak oto jest nowe dziecko Anji i kolegów – “Aurum”. Choć Closterkeller przez te lata nie próżnowali i cały czas pozostawali aktywni, to trudno jednak nie patrzeć na ich najnowszy krążek jako na swoisty powrót.

Type O Negative “October Rust” (1996)

Type O Negative
October Rust
(1996)
1. Bad Ground
2. Untitled
3. Love You To Death
4. Be My Druidess
5. Green Man
6. Red Water (Christmas Mourning)
7. My Girlfriend’s Girlfriend
8. Die With Me
9. Burnt Flowers Fallen
10. In Praise of Bacchus
11. Cinnamon Girl (Neil Diamond cover)
12. The Glorious Liberation of the People’s Technocratic Republic of Vinnland by the Combined Forces of the United Territories of Europa
13. Wolf Moon (Including Zoanthropic Paranoia)
14. Haunted
15. Untitled

Chociaż “Slow, Deep And Hard” było mocną pozycją, to dopiero drugi longplay Amerykanów, “Bloody Kisses”, osiągnął prawdziwy, powalający sukces, stając się przy tym jednym z najważniejszych krążków w historii metalu klimatycznego i absolutnym klasykiem. W takim momencie zespół zawsze jest w dość ambiwalentnej sytuacji – z jednej strony może spróbować ponieść się dobrej passie i zmierzyć się z mistrzowskim dokonaniem, wypuszczając w świat coś porównywalnego poziomem, z drugiej zaś nagrywać jedynie w jego cieniu kolejne płyty, które już nigdy mu nie dorównają. Kto zna Type O Negative, ten wie, że to zespół wyjątkowy i bynajmniej nie narzekający na brak pomysłów oraz odwagi. Trzy lata zajęło zdyskontowanie sukcesu “Krwawych Pocałunków” i przygotowywanie nowego materiału. “October Rust” okazał się być dziełem wcale nie gorszym od poprzednika, choć jednocześnie odmiennym, korzystającym z nieco innej palety emocji, bardziej subtelnym. Dość powiedzieć, że ja zakochałem się w tym krążku już po pierwszym przesłuchaniu.

Black Sabbath “Headless Cross” (1989)

Black Sabbath
Headless Cross
(1989)
1. The Gates Of Hell
2. Headless Cross
3. Devil And Daughter
4. When Death Calls
5. Kill In The Spirit World
6. Call Of The Wild
7. Black Moon
8. Nightwing

Sytuacja, w jakiej znalazło się Black Sabbath w drugiej połowie lat 80., była nie do pozazdroszczenia. Ciągłe roszady w składzie i oddalanie się od stylu, jaki wpisał ten zespół do historii muzyki rockowej i metalowej sprawiły, że zainteresowanie formacją Iommiego, która zaczęła bardziej przypominać jego solowy projekt, znacznie zmalało. Wszystko to doprowadziło do sytuacji, kiedy wydawało się, że Czarny Sabat powoli zbliża się do swojego kresu i totalnej autodestrukcji. Tony Iommi ani myślał kończyć działalności dzieła swego życia. Zaprosił doń nowych, uznanych muzyków – na basie zagrał Laurence Cottle, zaś na bębnach jeden z najlepszych ówczesnych rockowych perkusistów, Cozy Powell (m.in. Rainbow, Whitesnake) – co zaowocowało najlepszym albumem od czasu “Mob Rules”.

Black Sabbath “Tyr” (1990)

Black Sabbath
Tyr
(1990)
1. Anno Mundi
2. The Law Maker
3. Jerusalem
4. The Sabbath Stones
5. The Battle Of Tyr
6. Odin’s Court
7. Valhalla
8. Feels Good To Me
9. Heaven In Black

Moje pierwsze wrażenie: co to, do cholery, jest? Black Sabbath i mitologia nordycka? Jak to może razem zadziałać? I do tego ta paskudna okładka… Z racji jednak, że znana sentencja ludowa mówi “nie sądź po pozorach”, nie skreśliłem krążka już na starcie, a po przesłuchaniu stwierdziłem w duchu, że… warty zachodu był pośpiech ekipy Black Sabbath, bowiem “Tyr”, choć odmienny od wydanego rok wcześniej “Headless Cross”, trzyma poziom. Może zabije to suspens recenzji, ale już na początku powiem: to kawał solidnej roboty. Niestety, tak jak poprzednik, zupełnie niesłusznie dziś zapomniany.

Mercyful Fate “Mercyful Fate” (1982)

Mercyful Fate
Mercyful Fate EP
(1982)
1. A Corpse Without Soul
2. Nuns Have No Fun
3. Doomed By The Living Dead
4. Devil Eyes

W 1982 r. zaczęła się kariera najsłynniejszego duńskiego zespołu metalowego, który często uznawany jest za jednego z pionierów diabelskich, mrocznych odmian cięższego gatunku rocka. Mercyful Fate już na debiutanckim mini-albumie dali się poznać jako grupa interesująca, oryginalna i… odważna.

Milczenie Owiec “Twarze” (2005)

Milczenie Owiec
Twarze
(2005)
1. Input
2. Cień
3. Cisza
4. Wyrok
5. Węże
6. Dreszcz
7. Niesmak
8. Bezsilność
9. Oni
10. Zew
11. Frozen (Madonna cover)
12. Ego
13. Części
14. Donikąd
15. Output
16. Cień (Remix By I_W_O)

Muzyczny firmament co chwilę rozjaśnia mniej lub bardziej oślepiający blask supernowych, debiutantów, którzy marzą o sławie i sukcesie w showbiznesie. Zdarza się, że pozostają oni na sonicznym niebie, dokładając sił, by ich światełko nie zagasło bądź przynajmniej nie zmarniało. Bywa też tak, że pojawia się coś, co wydaje się prawdziwie jasne, a później nagle zagasa z różnych powodów. Za przykład takiego zespołu może posłużyć Milczenie Owiec, które – choć działało kilka lat – zdążyło wydać tylko jedną długogrającą płytę.

Black Sabbath “The Eternal Idol” (1987)

Black Sabbath
The Eternal Idol
(1987)
1. The Shining
2. Ancient Warrior
3. Hard Life To Love
4. Glory Ride
5. Born To Lose
6. Nightmare
7. Scarlet Pimpernel
8. Lost Forever
9. Eternal Idol

Długo – bo około rok – rodził się ten album. O wierze twórców w jego sukces niech świadczy fakt, że Tony Iommi jako jedyny przetrwał sesję nagraniową od początku do końca, wszyscy inni zrezygnowali w trakcie…